تو به من می خندیدی
ونمی دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب رادزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را در دست تودید
غضب آلوده به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
وتو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من
آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا
خانه کوچک ما سیب نداشت؟؟؟؟؟؟
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم فروردین ۱۳۸۷ ساعت توسط صابر
|