اين روزا با هركي حرف ميزنم،هر جا ميرم صحبت از ولنتاين و عشق و عشق بازيه!ول كنين بابا ولنتاين كيلو چنده؟به منو تو چه كه روحاني مسيحي بوده بوده كه سربازارو زن ميداده؟!به منو تو چه كه خارجيا روز عشق دارن؟اين مسخره بازيا يعني چي؟جمع كنين كاسه كوزتونو !!
همين
بخش اول
دارم ميرم تهران،با يه نفر تو قطار هم صحبت ميشم.بعد از كمي گفت وگو بلوتوث بازي شروع ميشه!!برام كه كليپ ويدويويي ميفرسته،كليپ از داخل يه دادگاه شروع ميشه،دادگاه مثل بقيه دادگاهاست...جايگاه...متهم...شاكي....
نمايي از قاضي كه نگاه متفكرانشو از روي كاغذ روبرش برمي داره...
خانم فلاني جهت بيان شكايت و اظهارات خود در جايگاه حاضر شوند...
كليپ خسته كننده به نظر ميرسه، انگار قسمت هايي از فيلمو زدن چون يه دفعه فيلم ميپره به وسط صحبت يه دختر جوان حدود21ساله كه پشت جايگاه حاضر شده.با صداي آهسته داره صحبت ميكنه،در حين صحبت كردن ميشه بغضو تو گلوش حس كرد.صداش آروم تر ميشه:
_گريه مي كردم،خواهش مي كردم،داد ميزدم تورو خدا...تورو خدا...نا مردا...
يكيشون دستامو گرفته بود اون يكي لخت جلوم وايساده بود داشت لبخند ميزد،پامو گرفت سعي ميكرد شلوارمودر بياره،جيغ ميزدم میگفتم من نامزد دارم ميگفتم تورو خدا،فرياد مي زدم خدا منو بكش... منو بكش منو بكش.....
برام خيلي زننده بود اعصابم ريخته بود به هم.صحنه از دادگاه بيرون ميره،جمعيت زيادي يه جا جمع شدن،همهمه وجيغ و فرياد كنجكاوم ميكنه،لحظه اي بعد دوربين 5نفررو نشون ميده كه طناب دار به گردنشونه دارن به جمعيت نگاه ميكنن روي بشكه هاي بزرگي كه روي ماشين هاي پليش گذاشته شده ايستادن،همشون ساكتن دوتاشون شناختم همونائي بودن كه تو دادگاه در رديف متهمين بودن،يكيشون بلند فرياد ميزنه يا حسين،عصباني شدم،قلبم تند تند ميزد،عرق،گرما...
ماشين ها حركت ميكنن پليس تير هوايي ميزنه،جمعيت شروع ميكنه به جيغ و فرياد زدن دلم كمي خنك ميشه...عصبانيم...كلا ريختم به هم.
بخش دوم
از خونه ميام بيرون پليس با پوشيدن چكمه مخالفت ميكنه ميخواد با تبرج مبارزه كنه،ياد فيلمي كه ديروز تئ قطار ديدم ميفتم،عصباني تر ميشم،نميشه كاري كرد،چاره اي نيست بايد فراموش كرد،تو دلم ميگم گور باباش!...اما هنوز عصبانيم!!
آدم بهضي وقتها نياز داره بشينه بايه نفر درد دل كنه و خيلی راحت حرف دلشو بزنه اما خيلي موقع هايه چيزايي ته دلش ميمونه كه نمي تونه به همين راحتي به هر كسي بگه!شايد تو اين مواقع نوشتن بهترين راه باشه؛نوشتن نامه به كسي يا كساني كه هيچ وقت نديديشون يا حتي اونارو نميشناسي خيلي به آدم كمك ميكنه چون بالاخره احساس ميكني كسي هست كه حرف دلت رو مي خونه و ميتوني تو شاديت شاديتو باهاش قسمت كني و در غمت هم كساني هستن كه باهات هم دردي ميكنن و تورو درك مي كنن.
اميدوارم تو اين مدت كه با هم همسفريم!بتونيم دوستاي خوبي هم براي هم باشيم.
ا...ا... اصلا يادم رفت...
...سلام!!